7 boeken waar geen doorkomen aan is

Soms moet je ook iets zeggen over de boeken waar je gewoon niet doorheen kwam. In dit geval is het de schuld van Arjen Lubach.

Die had het namelijk laatst* over begrijpend lezen op scholen en hoe dat de reden is dat 15-jarigen tegenwoordig nul plezier beleven aan lezen.

Ik ben het zeer met hem eens, maar ik heb een aanvulling: de verplichte literatuurlijsten. Dat is toch ook een heel gebeuren dat erop gericht moet zijn leerlingen ertoe te bewegen nooit meer een boek aan te raken. Met de verschrikkelijkste boeken als verplichte literatuur en het niet toestaan van bepaalde boeken omdat ze ‘te leuk/toegankelijk zijn’…

7x Boeken waar niet doorheen te komen is

Over het lezen van boeken waar je niet doorheen komt…

Een boek lezen waar je geen reet aan vindt, dat doe je toch eigenlijk ook alleen op de middelbare school?

Ik leg zelden een boek weg en lees gemiddeld 80-100 boeken per jaar. Maar áls ik na 50 pagina’s in slaap gevallen ben of de hoofdpersoon met zijn/haar hoofd in de toiletpot wil douwen (of zelf onder de bank wil kruipen omdat het eng is), dan heb ik er ook geen enkele moeite mee mijn pogingen te staken en het boek snel aan iemand anders cadeau te doen weg te leggen.

Dat betekent dat de stomste boeken die ik ooit uitgelezen heb, met elkaar gemeen hebben dat het verplichte kost op school was. Het is al meer dan 25 jaar geleden, maar aan sommige boeken heb ik toch een zeker trauma overgehouden.

Nou, daar gaan we, de 7 boeken waar ik alleen met pijn & moeite doorheen kwam

1) The Cement Garden, Ian McEwan

Kort samengevat
Gatver en niet erg age appropriate om klassikaal met een groep 15-jarigen te lezen. En niks nazorg of nabespreking ook. Tot mijn grote schrik zie ik het in online boekwinkels aangeprezen in ‘eenvoudig Engels’ en alsof het geschikt is voor scholieren. Eh?

Nou vooruit dan…
De vader van een gezin met vier kinderen sterft. Niet lang daarna overlijdt ook de moeder. De kinderen willen niet in de pleegzorg belanden en houden het overlijden van moeder geheim. Ze metselen haar in, in de kelder. (As one does, obviously…) De verteller is 14 en heeft nogal ongepaste gevoelens voor zijn oudere zus (17), en deze gevoelens worden later ook met de zus geconsummeerd.

Je kunt zeggen, ‘je was 15 toen je dit las, je denkt er nu vast anders over’, maar bij een rondje Google over dit boek denk ik helaas nog steeds alleen maar: gatverdedamme en vooral: welke gek leest dit met tieners, doe normaal.

Ga ik dit ooit nog herlezen?
Hell to the no.

Op eigen risico:
The Cement Garden, Ian McEwan (doe het niet, zou ik zeggen, doe het niet)

2) The Beautiful Room is Empty, Edmund White

Kort samengevat: trap er niet in. Die kamer is leeg.

Nou vooruit dan:
“When the narrator of White’s poised yet scalding autobiographical novel first embarks on his sexual odyssey, it is the 1950s, and America  (…) has no room for a scholarly teenager with guilty but insatiable stirrings toward other men. Moving from a Midwestern college to the Stonewall Tavern on the night of the first gay uprising–and populated by eloquent queens, butch poseurs, and a fearfully incompetent shrink. The Beautiful Room is Empty conflates the acts of coming out and coming of age.”

Aldus de achterflap, op basis waarvan ik veel verwachtte, maar ernstig teleurgesteld werd. (Dit was het enige boek in dit rijtje met stomme boeken dat ik zelf uitkoos, en het was een vergissing.)

Ga ik dit ooit nog herlezen?
Wat dacht je zelf?

Op eigen risico:
The Beautiful Room is Empty, Edmund White (maar je leven zal er niet op achteruitgaan als je dit mist)

3) Blokken, F. Bordewijk

Kort samengevat
Why god, why.

Nou, vooruit dan:
“Bordewijk [leidt] ons rond door een rechtlijnige, op efficiëntie ingerichte stadstaat. In zijn kenmerkende ‘gewapend beton’-stijl omschrijft hij de trage maar onvermijdelijke ondergang van deze stad. Een tragedie van buitengewone proporties gevat in indrukwekkende, nachtmerrieachtige droombeelden.”

Nu trekt het thema me ook helemaal niet (toen niet en nu ook niet), maar de staccato stijl maakte het ook nog eens niet om door te komen. (En ja, ik zie daarin zeker ook de clevere stijlfiguur, maar dat maakt iets nog geen leesbaar boek. Als een boek schreeuwt ‘gooi mij in de open haard’, dan wil ik daar graag gehoor aan geven en weet ik mijn tijd beter te besteden.)

Ga ik dit ooit nog herlezen?
Nee, natuurlijk niet.

Op eigen risico:
Blokken, F. Bordewijk

4) Twee vrouwen, Harry Mulisch

Nee, Leude, nee. Zo zitten vrouwen niet in elkaar. Later meende iemand me nog eens een plezier te doen met een pastiche op dit boek. Nooit gelezen, versteht sich.

Nou, vooruit dan:
“In 1975 verraste Harry Mulisch zijn publiek met een prachtig vertelde roman over de liefde tussen een gescheiden kunsthistorica en een jong meisje. In een meeslepende vertelling verweeft Mulisch de fatale liefde tussen Laura en Sylvia met de klassieke noodlotsdrama’s van Orpheus en Oedipus.”

Maar zo zit het dus niet. Het is volstrekt onlogisch allemaal.

Ga ik dit ooit nog herlezen?
Nee. Ik heb sowieso principieel van alles tegen Harry Mulisch.

Op eigen risico:
Twee vrouwen, Harry Mulisch

5) La classe de neige

Kort samengevat
Iets met het ‘harde ding van Hodkann’ en een jongeman die in zijn broek plast tijdens een sneeuwkamp.

Nou, vooruit dan:
Ik kan hier alleen maar heel hard om lachen, maar goed, dit vindt Jean-Pierre Tison in Lire:

“De achtjarige Nicolas mag voor de eerste keer naar de sneeuwklas, een educatieve wintersportvakantie in de bergen. Zijn overdreven ongeruste vader wil echter niet dat hij er, zoals alle andere kinderen, met de schoolbus naartoe gaat. Hij heeft op tv een ongeluk met zo’n schoolbus gezien waarbij diverse kinderen dodelijk zijn verongelukt. Nicolas’ vader zal hem in zijn eigen auto naar de sneeuwklas brengen, met als gevolg dat hij ver na de andere kinderen, en dus als outsider, op de plaats van bestemming arriveert. Op deze manier begint de vakantie van Nicolas, die een kinderidylle had moeten zijn, al meteen uit de hand te lopen. Wanneer er op een gegeven moment een kind op raadselachtige wijze verdwijnt, is het duidelijk dat er verschrikkelijke dingen staan te gebeuren. De nachtmerries van Nicolas zijn misschien niet ten onrechte.Angst en suspense houden dit thrillerachtige boek voortdurend in beweging. Het feit dat Carrère zijn poëtisch en subtiel geschreven verhaal consequent door de ogen van de kleine Nicolas presenteert maakt het gebeurde des te ijzingwekkender. Daarbij verstaat hij de kunst nooit te veel te vertellen, waardoor de spanning tot op het laatste moment scherp voelbaar blijft. (…) Moet absoluut gelezen worden! Dit is een boek dat even intelligent als origineel is en waarin observatie en verbeelding op een duivelse manier samengaan.”

Dit lijkt echt over een ander boek te gaan, maar goed. Cursieven heb ik toegevoegd.

Ga ik dit ooit nog herlezen?
Nee, zeker niet, en de doelgroep van dit verhaal is me sowieso volstrekt mistig.

Op eigen risico:
La classe de neige, Emmanuel Carrère

6) De Minnaar

Wat me op Marguerite Duras brengt, pfff. Ik scoorde stevige punten op mijn mondeling Frans omdat ik me uitgebreid over dit boek beklaagde, volgens mijn docent Frans op ‘zeer humoristische wijze’. Helaas maakte ik geen grap. Ik vond dit echt een jammerlijk zeikboek.

Kort samengevat
Ik herinner me hier alleen van dat ik het geheel buitengewoon weinig concreet vond. En dat ik op geen enkele manier enige betrokkenheid bij het verhaal ervoer.

Nou vooruit dan:
“Saigon in het begin van de jaren ’30: een 15-jarig schoolmeisje gaat een verhouding aan met een [tien jaar oudere en schatrijke] Chinees. Rond dit gegeven groeperen zich de herinneringen aan een jeugd in Indo-China, enerzijds het gezin, waarin de schrale relatie met haar moeder en twee broers, elk opgesloten in eigen angst en eenzaamheid, kenmerkend is, en anderzijds die andere wereld aan de overkant van de rivier: het meisjespensionaat en de kamer van haar minnaar uit Cholon. En dat alles bekeken, gekleurd vanuit een heden, waarin inmiddels 70 jaar levenservaring ligt opgeslagen.”

Ga ik dit ooit nog herlezen?
Meh. Ik kan me goed beheersen, maar wie weet, want in dit geval lag het mogelijk ook aan het Frans.

Op eigen risico:
L’Amant, Maruerite Duras

7) O, en niet te vergeten: Max Havelaar

Kort samengevat
Lees het eerste hoofdstuk en laat de rest zitten.

Niets aan dit boek sprak me aan. Maar het moest, dus nuja. En aanvankelijk, bij de eerste stukken over Droogstoppel, dacht ik dat ik het allemaal verkeerd gezien had. Dat was namelijk uiterst vermakelijk.

Ja. Tot het eigenlijke verhaal begon. Ik had tussen elk hoofdstuk geeltjes gestopt, zodat ik na elk doorgeworsteld stuk een geeltje kon verwijderen als beloning. Nog levendig herinner ik me dat ik op een gegeven moment in slaap gevallen ben en half slapend doorgebladerd ben. Aan deze hoofdstukken heb ik (gelukkig) helemaal geen herinnering meer. Daar kwam ik tijdens het schoolonderzoek achter.

Tot overmaat van ramp moesten we ook verplicht de film nog kijken. Drama, mensen, drama.

Ga ik dit ooit nog herlezen?
Hum. Eigenlijk niet, maar voor de vorm en de pretentie erudiet te zijn wil ik wel zeggen dat ik er bij mijn pensionering over na wil denken.

Op eigen risico:
Max Havelaar of de koffieveilingen van de Nederlandse handelmaatschappij, Multatuli

Stonden er dan geen mooie boeken op mijn lijsten?

Zeker wel! The Price of Salt/Carol van Patricia Highsmith vond ik prachtig, evenals Les Liaisons Dangereuses van Choderlos de Laclos (ik geef toe dat de film met Glenn Close de reden was dit 18e-eeuwse boek in het Frans te lezen, maar het was het geploeter waard). O, en Een alpenroman van Simon Vestdijk, Ik had een wapenbroeder van Maarten ‘t Hart en I, Claudius van Robert Graves.

Moraal van dit verhaal

Lees iets anders. Bijvoorbeeld de boeken in de vorige paragraaf, of een van deze boeken – bij voorkeur allemaal. Mocht je toch genoodzaakt zijn een van de boeken van de niet-om-door-de-komen lijst te lezen, eet er dan een groot stuk taart bij.

* zie het fragment hier

Delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?