Dingen die ik (niet) deed toen alles op slot zat

Je hebt mensen die tijdens toen iedereen thuis zat te lockdownen hun hele huis hebben uitgemest terwijl ze aan hun abs werkten, drie talen hebben geleerd en elke week een taart gebakken hebben, ook nog tijd hadden om Netflix uit te kijken en zich suf gemediteerd hebben.

Ik ben niet een van die mensen.

En ik zat dankzij mijn gebroken voet (mumble, grumble) na de lockdown nog een keer zes weken op mijn togus, en ook toen heb ik geen Deens geleerd.

Wat ik dan in die tijd wél gedaan heb?

  • Wijn gedronken.
  • Als een malle het nieuws bijgehouden, om vervolgens gepanikeerd toch met een kussen op mijn hoofd in bed te willen gaan liggen.
  • Me zorgen gemaakt over de wijnoogst van 2020 (want wie gaat al die druiven plukken op 1,5 meter, wie?!) en me afgevraagd of ik niet beter wijn kon hamsteren, om me vervolgens op tijd te bedenken dat ik niet goed ben met wijnvoorraden.
  • Me sowieso eigenlijk buitensporig veel zorgen gemaakt om alles en iedereen. (Zie ook de prangende vragen die opborrelden.)
  • Voor de zoveelste keer vastgesteld dat ik yoga gewoon echt geen reet aan vind.
  • Geprobeerd zelf een mondkapje te knutselen, zonder al te veel succes. Het zag er niet slecht uit, maar ik stikte de moord in het ding. Vervolgens net op tijd mondkapjes weten te ritselen bij de kleermaker voor ze medio april verplicht werden.
  • Een ‘paassteen’ (Osterstein) gevonden. Ben er nog niet helemaal uit wat het betekent, maar ik was tot tranen geroerd toen ik hem op straat vond. Zo gaat dat hier. Dat het een Osterstein is weet ik trouwens omdat de schilder ervan zo vriendelijk was om dat op de achterkant van de steen te zetten.

  • Me het schompes gewerkt en vastgesteld dat dingen toch beduidend langzamer gaan als al je klanten opeens thuiswerken en dat niet gewend zijn.
  • Gepoogd een ‘Duftgarten’ in te zaaien, alsmede paprika, peterselie en een of ander onduidelijk vruchtje. Het resulteerde in een bak met onkruid, een bak met niks, een bak wild woekerende peterselie en een bak met 1 heel paprikaplantje. Dat plantje doet het dan wel weer wel erg goed.
  • In de rij gestaan om de supermarkt binnen te komen.
  • Neerbuigend gesist naar mensen die met karren vol bruine bonen (!) paniekerig door de zaak renden. Wappies.
  • Mijn Coursera-account gecheckt om te ontdekken dat ik uit mijn cursussen gegooid was wegens gebrek aan activiteit. Ik begon vervolgens spontaan een cursus over het oude Egypte en weet nu dat je ook een boeiend onderwerp heel saai kunt brengen. Ik geloof nu tevens dat David Silverman een robot is van wie de batterij dringend vervangen moet worden.
  • Alle afleveringen van The Golden Girls voor de zoveelste keer gezien. Tevens: A Good Fight (uitstekende serie) en Hot in Cleveland (verschrikkelijk, maar alleen de moeite waard vanwege de wunderbare Betty White). OK, en Grey’s Anatomy nog eens.
  • Een nieuwe blog gestart, Plantparade, om mijn plantenkinders een eigen platform te geven. Om vervolgens na een paar maanden te besluiten dat een Instagram-account over planten wel genoeg is. Was wel in mijn nopjes over mijn logootje, though.

  • Nog een nieuw project gestart omdat ik gewoon nog veel meer te vertellen heb dan alleen over Hamburg. Mijn Schleswig-Holstein project gaat binnenkort (?) online.

  • Bedacht dat Dorothy Zbornak hier moet komen wonen en wel in de vorm van een retromops. Als gevolg daarvan heb ik ook alle afleveringen van It’s Me or the Dog gekeken, wat me in alle opzichten een goede voorbereiding leek.
  • Besloten dat ik toch echt over meer wil schrijven dan ‘alleen Hamburg’ of ‘alleen Schleswig-Holstein’ of ‘alleen planten’ en dat er dus een hobbyproject moest komen, en voilà, daar hebben we La Docta! Hoej!

  • Het kameeltje heb ik trouwens gerecycled van een oud en lang gesneuveld blogproject, een reisblog genaamd Fem’s Gems. Daarna wilde ik het inzetten voor een reisblog genaamd The Camel’s Toes (wat weer voortkomt omdat er destijds reisblogs ontstonden die in mijn ogen buitengewoon onsmakelijke namen hadden). Ik kreeg helaas vooral commentaar op de naam van de blog, want kennelijk hebben sommige mensen gewoon echt geen humor. Plus ik was ook wel een beetje klaar met het hele concept reisblog.
    Maar goed, het kameeltje/dromedaris/alpaca heeft zijn eindbestemming gevonden bij La Docta. 🙂 En het draagt de goedkeuring van collega Sunje, dus wat wil je nog meer?!
    Nuja, ik kan nog wel een aantal dingen noemen, zeker in deze tijd. Anyhow.

Ik hoop dat jullie, lieve kijkbuiskinderen, gezond zijn, en eigenlijk hoop ik ook dat jullie geen 3 talen geleerd hebben en inmiddels een wasbord op je buik hebben. Dat zou ik maar zorgwekkend vinden.

Delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?