Gratis tip voor het Abel Tasman National Park in Nieuw-Zeeland

Als je midden op het woeste water
in een lekke roeiboot zit,
en één riem is afgebroken,
en de schuimkoppen zijn wit,
en het is koud, en bijna donker,
en het wordt zwaar in je gemoed,
dan moet je toch maar blijven hopen,
het komt allemaal wel weer goed.

Brigitte Kaandorp

En het kwam ook goed, hoor. Uiteindelijk. Niet dat ik in een lekke roeiboot zat met woeste schuimkoppen om me heen ofzo. Maar ik was wel door de watertaxi afgezet op een geheel verlaten strand middenin Abel Tasman National Park op het zuidereiland van Nieuw-Zeeland. In de eerste vier uur dat ik er aan het rondbanjeren was, ben ik welgeteld twee (2) mensen tegengekomen.

In die eerste vier uur heb ik uitgebreid heen en weer geklauterd, en in de verte gestaard – er is veel verte om in te staren daar, bij fraaie uitzichten. De rust en stilte waren waanzinnig.

Daarna begon het koud te worden, en er was nog steeds geen hond in de buurt. Ik begon te hopen dat de watertaxi niet zou vergeten me weer op te halen na de afgesproken zes uur. Waarom had ik eigenlijk ook bedacht dat ik daar zes uur wilde rondbanjeren, dat is toch vragen om vergeten te worden! Ik had ook genoeg bos gezien. Licht bibberend ben ik met mijn boek (toch eens begonnen aan The Hobbit…) op het strand gaan zitten, waar ik alras vaststelde dat ongeveer een miljoen zandvlooie het op mijn benen gemunt hadden.

Een ruim uur lezen  later kwamen wat kayakkers aan (mensen! Hoej!) die het nog kouder hadden dan ik, en gelukkig ook de watertaxi, die me terugbracht naar Kaiteriteri. Onderweg nog een verrassing: zeehonden  op een plek waar ze normaal niet rondhangen.

Mocht je zelf naar Abel Tasman NP gaan, wat op zich echt tot aanbeveling strekt, dan hier een gratis Pro-tip: Neem in godsnaam iets mee wat de zandvliegen uit de buurt houdt. Dan ben je al een heel eind.

Ik was er in 2012 (da’s alweer even geleden ja), dit is een van die reisverhalen die na vele omzwervingen op La Docta weer een eigen plekje op het interwebs krijgen. Ondanks de zandvlooien en de angst achter gelaten te worden was deze hele onderneming zeker wel een aanrader.

Er is trouwens ook nog een prachtige video van dit avontuur, waarin ik als een echte vlogger avant-la-lettre tegen mezelf loop te lullen over alle plantjes en paadjes die ik tegenkwam. Hoofdzakelijk om me wat minder bezig te houden met het feit dat ik waarschijnlijk moederziel alleen in dat national park zou achterblijven… Ik moet toch eens kijken of ik nog een apparaat heb waarop ik deze topfilm kan afspelen, dan wordt het mijn inzending voor het Short Film Festival.

Split Apple Rock – ik houd wel van dingen met een duidelijke naam

Delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?