De paden op, de lanen in met Johnny Hillwalker of, zo je wilt, Sleepwalker

door Fem
Gepubliceerd: Bijgewekt op:

“Walk in Kyoto, Talk in English” kopte de folder van Johnny Hillwalker. Om met hem mee te wandelen hoefde ik me alleen maar te melden op het station van Kyoto. Wel bijtijds, waarschuwde Lonely Planet, want de wandelingen lopen altijd snel vol. Ik had geluk, en sloot mij bij Johnny aan om met enkel een stel Amerikanen een groepje te vormen.

“Walk rain or shine
5 hours, 3 kilometers
slow, easy, no up & down
no reservation system”

Hajime Hirooka, bij fans beter bekend als Johnny Hillwalker, laat al sinds 1996 iedereen die met hem mee wil een stuk van zijn Kyoto zien. Een combinatie van goedlopende zaken en de wat verder gevorderde leeftijd van Johnny zelf maakt dat hij tegenwoordig alleen op woensdagen zelf de wandeling nog loopt. [edit: in 2012 was dit zo, ik kan niet vinden of Johnnie anno 2020 nog onder ons is.] Op de andere dagen nemen collega’s namens hem waar.

Een wandeling door Kyoto met Johnnie Hillwalker

Mijn wandeling door Kyoto was daarom zorgvuldig op een woensdag gepland, want ik wilde graag met de enige echte Johnny Hillwalker mee, over wie ik inmiddels van verschillende reizigers op internet en onderweg goede dingen gehoord had.

In slaapwandeltempo door Kyoto

Het tempo van de wandeling lag l a a g, wat op zich te verwachten viel bij 3 kilometer (!) in 5 uur wandeltijd. Ik sta niet bekend om mijn engelengeduld, en ben er normaal gesproken ook niet zo stuk van om vast te moeten houden aan een tempo dat ik niet zelf kies.

Sommige stops vond ik dan ook wat lang duren, bijvoorbeeld bij Hito Machi Community House aan de rand van oude Geisha wijk – deze stop leek vooral ingepland te zijn omdat Johnny de uitputting nabij leek. In een kleine overzichtstentoonstelling over de geschiedenis van Kyoto ploften we op de grond voor een uitleg over het fenomeen geisha (op zich overigens erg interessant). In een hoekje, uit het zicht, want de mensen van het Community House vinden het niet altijd fijn als Johnny weer met een groep(je) komt aanzetten voor een privétour.

Met een gids begrijp je toch veel meer van zo’n tempel

We bezochten een aantal heiligdommen waar ik al geweest was, maar dit keer kreeg ik tekst en uitleg bij alle bordjes die ik niet kon lezen. Dat maakt een tempelbezoek toch echt veel boeiender. We liepen binnen bij een waaiermaker (mijn favoriet, interessant proces is dat), een pottenbakker en een kleine pastry shop. Op de route lagen nog veel meer werkplaatsen en winkeltjes waar Johnny met ons naar binnen wilde, maar veel van deze shopjes hadden besloten die dag dicht te zijn.

We liepen over de begraafplaatsen Chokodo en Renkoti, waar ik niet alleen kennis maakte met oude Japanse begrafenisrituelen, maar ook met agressieve muggen die enorme bulten op mijn benen prikten.

We maakten ook kennis met het asfalt waar Nintendo het levenslicht zag

Tegen het einde van de wandeling bekeken we de plek waar Nintendo zijn imperium gestart is. De plek, letterlijk, want het gebouw staat er niet meer. Op de plaats waar het ooit stond, ligt nu asfalt. En er is een plaquette die ik niet de moeite van het fotograferen vond. Maar ik ben er toch maar geweest.

Tempels, muggen, en cultuurfenomeen Johhnie Hillwalker: approved

Het was een vrij lange dag, maar het was de investering van 2.000 Yen en eveneens 2.000 muggenbulten zeker waard. Ik heb bezienswaardigheden gezien waar ik anders voorbij gelopen zou zijn (niet in de laatste plaats de geboorteplaats van Nintendo), en iets opgepikt over rituelen die mij de dagen ervoor bijzonder onbegrijpelijk voorkwamen.

Maar dat was niet het enige: Johnny Hillwalker is zelf ook een cultureel fenomeen in Kyoto. Een fenomeen dat met zachte stem in soms wat curieus Engels vertelt over de geschiedenis van Kyoto, en een dat enigszins geamuseerd toeziet hoe zijn westerse gasten heel enthousiast worden van wéér een tempel. Zelf vindt hij soms meer aardse zaken interessanter – weer de geboorteplaats van Nintendo, maar ook de werkplaatsen van ambachtsmensen. Dat laatste was ik zeer met hem eens.

Zo halverwege was Johnny benieuwd hoe we hem hadden gevonden. Lonely Planet schreef een aanbeveling, zei ik. “Aah!”, riep hij (zoals alleen Japanners dat kunnen, zie de docu “Einstein’s Brain” met Kenji Sugimoto, en zie zeker ook Ken Tanaka’s How to speak Japanese without saying a word). Er moest meteen een pauze ingelast worden, zodat hij even kon spieken in mijn gids wat LP over hem zei… 🙂

You may also like

Laat een reactie achter

Op zoek naar iets leuks om te luisteren?

Welkom op La Docta & de podcasts, waar we, je raadt het al, lekker veel podcasts gaan luisteren. Ik ben een echte podcastvreter, dus zoek je nog fijn luistervoer, dan zit je hier goed.

© 2020-2022 La Docta/femina docta | Alle rechten voorbehouden | Impressum, privacy en cookies

La Docta gebruikt cookies om de site goed te laten draaien. Prima