Mijn nieuwe maat Tom bleek nogal een engerd

door Fem
Gepubliceerd: Bijgewekt op:

Het menu op het raam van de pizzeria zag er niet spectaculair uit. Maar het volgende optelsommetje was niet ingewikkeld:

1. niet duur + 2. ik had trek + 3. en ook van Rotorua naar Auckland in een bus gezeten, dus = ik ging hier eten.

De Kiwi zijn aardig. Dus ik wilde de oudere man die naast mij het menu bekeek best aanwijzen waar de vegetarische pizza’s op de kaart stonden. Mijn hoofd was bij het menu, maar deze meneer wilde vrienden worden, en me uitnodigen voor een pizza. En hij heette Tom. Ehm… nou, ok.

random dude

Tom wilde vrienden worden.

Dit was niet een van die dingen die eerst een heel goed idee leken, maar dat later niet bleken te zijn. Dit voelde meteen als een helemaal niet goed idee. Maar ik zag ook niet echt een uitweg meer, dus over naar plan B: zsm pizza naar binnen proppen en de benen nemen.

Hij leek teleurgesteld dat ik geen wijn wilde drinken. Hij vroeg de serveerster of er ham in de vegetarische pizza zat – ik ben een beetje allergisch voor dit soort vegetariërs. In een land als Nieuw-Zeeland kun je er gevoeglijk van uit gaan dat er in een vegetarische pizza geen ham zit.

Tom: “Ik eet geen ham.”

Fem: “O. Ben je joods of moslim?”

Tom: “Nee.”

Fem: “O.”

En hij was ook niet eens vegetariër.

Hij was kunstenaar.

Kijk, hij had op zijn camera allemaal kunstwerken. Dankbaar constateerde ik dat het om landschapsschilderijen ging, en ik mompelde iets als “goh, bijzonder.” Hij bladerde nog wat door de foto’s, “o, oepsie, daar schoot een foto van mijn vriendin voorbij.” Hij had namelijk een vriendin. Op de Filippijnen. Hij had haar op internet leren kennen. Goh, zeg. Wat een verrassing.

De pizza was helaas niet te nassen.

En het werd er niet beter op toen ik – ondanks mijn pogingen zo ongeïnteresseerd mogelijk te reageren – toch een foto van de Filippijnse te zien kreeg. Want hij bladerde er immers zo toevallig voorbij. Nu ben ik niet zo goed in leeftijden schatten, maar het meisje dat ik daar zag (zo’n foto van een Skypegesprek…) kwam op mij niet heel meerderjarig over.

Tom hield van ‘klussen’.

Tom wilde me duidelijk heel graag Heel Veel vertellen over zijn nieuwe liefde en keek me steeds veelbetekenend aan. Zijn vriendin vond het maar vervelend dat hij steeds in haar Filippijnse huis kluste, ze had liever dat hij iets anders ging klussen. Nudge nudge, wink wink. Hij bleef proberen het gesprek op intiemere zaken tussen hem en zijn Filippijnse tiener te brengen. Gelukkig ben ik heel onschuldig, en begrijp ik dit soort toespelingen nooit. Ik vond het sowieso niet erg aannemelijk allemaal. Tom was een bejaarde van het niet bijster vitale soort.

Fem had er genoeg van.

Deze bijeenkomst moest onmiddellijk beëindigd worden, dat was duidelijk. Tom leek wel een klein beetje teleurgesteld in mij als gesprekspartner, want ik wilde niet nog meer broeierige foto’s zien, en ik begon te klagen over enorme vermoeidheid (hele dag in bus gezeten, je kent het wel), en hoofdpijn.

Dit was echter niet voldoende voor hem om zelf de zitting op te heffen, dus vroeg ik, om aan te geven dat ons samenzijn voorbij was, een doggy bag aan de serveerster, zodat ik de rest (zo’n driekwart) van mijn onverteerbare pizza mee kon nemen naar mijn lodge.

Tom wilde vervolgens per se betalen. Ik wilde per se mijn helft zelf betalen. Dat kreeg ik er niet door. Nuja, als hij erop stond, prima, dan is het zijn probleem. Maar ik ging naar huis, in elk geval zonder Tom.

Tom had een interessante visie op afscheid nemen.

Dat was OK, maar Tom zette het gesprek desondanks nog even door voor de deur van het restaurant. Het gesprek nam nu een bizarre wending. Ik moest volgens Tom namelijk erg oppassen als ik naar mijn lodge liep. Want er werden hier wel eens mensen in het park …

Nu denk je, hij gaat zeggen “beroofd”, want we zijn in Nieuw-Zeeland, het is hier beschaafd, maar hij zei “vermoord”.

Juist.

Fem: “Nou Tom, het was me een genoegen, maar dan zal ik nu maar snel gaan, voor iemand met een bijl achter me aan komt.”

Tom: “Waar is je lodge?”

Fem: (maakt vaag handgebaar) “Daar ergens. Nou, dag!”

En dat was dan het einde van mijn kortstondige vriendschap met kunstenaar Tom. De nasmaak heb ik in de lodge fluks weggespoeld met een stevige slok wijn.

You may also like

Laat een reactie achter

Op zoek naar iets leuks om te luisteren?

Welkom op La Docta & de podcasts, waar we, je raadt het al, lekker veel podcasts gaan luisteren. Ik ben een echte podcastvreter, dus zoek je nog fijn luistervoer, dan zit je hier goed.

© 2020-2022 La Docta/femina docta | Alle rechten voorbehouden | Impressum, privacy en cookies

La Docta gebruikt cookies om de site goed te laten draaien. Prima